Od 14.00 do 15.30 trwa tzw. WIELKIE MILCZENIE, na uczczenie Męki Pańskiej. W ten stały program każda z nas ma wpisaną jeszcze swoją godzinę adoracji, którą co 2 tygodnie wyznacza nam przełożona.

Aktualnie w kęckim klasztorze żyje 25 sióstr. Sercem naszej wspólnoty i naszego osobistego życia jako adoratorek jest JEZUS obecny w Najświętszym Sakramencie, któremu poświęcamy całe nasze życie. Adoracja jednoczy nas z Nim w Jego Ofierze życia i miłości.

Dzień w naszej wspólnocie rozpoczynamy o godz. 5.00 pobudką, o godz. 5.30 odprawiamy poranną medytację. Przez modlitwę staramy się zrozumieć ducha i sposób życia według naszej Reguły i Konstytucji. Reguła nie jest tylko podstawą prawną dającą istnienie Zakonowi, nie jest też dokumentem historycznym, który należy misternie przechowywać, ale jest wyrazem naszego charyzmatu, księgą życia, z której należy wciąż odczytywać aktualny program życia. Reguła św. Klary bierze początek z Ewangelii i zobowiązuje wszystkie Klaryski do wiernego jej zachowywania i życia zgodnie z jej duchem. 

Po porannej modlitwie brewiarzowej tzw. Jutrzni uczestniczymy o godz. 6.45 w konwentualnej Mszy św. Eucharystia jest dla nas ośrodkiem naszego konsekrowanego życia, jest najważniejszym wydarzeniem dnia. Msza św. łączy się ściśle z naszym powołaniem adoratorek Najświętszego Sakramentu. Adoracja stanowi niejako jej przedłużenie i z niej wypływa. 

Po śniadaniu każda z nas udaje się do swych wyznaczonych przez przełożoną obowiązków. Pracę traktujemy jako łaskę i ma ona wymiar sakralny, ponieważ pracując włączamy się w Chrystusowe dzieło przemiany świata. Każda praca jest też cząstką naszego życia modlitwy i nie powinna gasić jej ducha, ponieważ wszystkie sprawy doczesne mają być podporządkowane świętej modlitwie i pobożności. 

O godz. 12.00 mamy wspólnotowy obiad w refektarzu klasztornym. Zgodnie z monastyczną tradycją refektarz jest miejscem spożywania posiłków, odprawiania pokut, praktykowania umartwień i aktów pokory. W czasie posiłków w refektarzu czytana jest lektura duchowa i panuje ścisłe milczenie z wyjątkiem świąt i uroczystości, które przeżywamy w radosnej i rodzinnej atmosferze. 

Ważne miejsce w życiu wspólnoty zajmuje rekreacja. Program dnia w naszym Zakonie przewiduje dwie rekreacje: w porze obiadowej i wieczorem. Rekreacja jest czynnikiem budującym wspólnotę, ułatwia nawiązanie kontaktów, jest okazją do wymiany myśli i przeżyć. Zbliża siostry do siebie i zacieśnia więzy rodzinnej miłości. 

Każdego dnia jest też wyznaczony czas na osobiste czytanie duchowne i wspólne studium formacyjne (tzw. lekcję). Obejmuje ono: studium teologii, Pisma Świętego, liturgii, dokumentów Stolicy Św., spuścizny franciszkańskiej oraz ogólnej wiedzy o świecie i historii Kościoła i Zakonu.  

Jako siostry kontemplacyjne jesteśmy powołane do ciągłej wewnętrznej modlitwy. Odmawiamy całą Liturgię Godzin i każda z nas ma przywilej odprawienia godzinnej adoracji w ciągu dnia. W nocy adorujemy Najświętszy Sakrament zmieniając się co dwie godziny. 

Jezus stał się dla nas “Więźniem miłości” pozostając z nami w Sakramencie Eucharystii, dlatego my odpowiadając na Jego miłość, aby pełniej zrealizować swoje powołanie, zachowujemy klauzurę papieską. Klauzura nie jest oddzieleniem duchowym od świata, ale tylko fizycznym. Nasze serca są otwarte na cierpienia i troski Kościoła i ludzi żyjących na całym świecie. 

Nasz strój zakonny, czyli habit, jest dla nas i dla świata znakiem życia całkowicie poświęconego Bogu. Wyróżnia nas także od innych rodzin zakonnych. Prosty brązowy habit w kształcie krzyża przypomina nam, że umarłyśmy dla świata i żyjemy odtąd dla Boga. Biały sznur, którym się przepasujemy, wyraża naszą gotowość do pokuty i ofiary. Nosimy białe zawicie głowy, czarny welon i małą monstrancję na szkaplerzu, wskazującą na nasze eucharystyczne powołanie. 

Nasze życie spala się przed Bogiem i dla Niego w całkowitym milczeniu. Pomaga nam ono w dążeniu do zjednoczenia z Panem i otwiera nas na głos Ducha Świętego, który pierwszy i przede wszystkim dokonuje naszej formacji. Dla nas Klarysek formacja jest procesem przyoblekania się w Chrystusa na franciszkańskiej drodze ewangelicznego życia. Wymaga od nas ciągłego nawracania się i trwa przez całe życie. 

Zapewniamy, że każdemu kto przeżywa swoje radości czy smutki, sukcesy czy porażki, towarzyszy nieustannie - w dzień i w nocy - cicha modlitwa ukrytych sióstr wpatrzonych w biel konsekrowanej Hostii.