CHARAKTERYSTYCZNE RYSY NASZEJ DUCHOWOŚCI

Matka Maria od św. Klary ożywiona szczególnym natchnieniem Duch Świętego wybrała dziękczynienie jako główny cel zgromadzenia. Charyzmat Klarysek od Wieczystej Adoracji wskazuje sama ich nazwa. Przez zakonną profesję poświęcamy się adoracji Najświętszego Sakramentu. Jezus Eucharystyczny jest sercem wspólnoty i życia adoratorek.

W każdym naszym klasztorze Najświętszy Sakrament jest uroczyście wystawiony w kościele zakonnym. Konstytucje zakonu stwierdzają: Pociągnięte przez miłość do Najświętszego Sakramentu Ciała i Krwi Pańskiej, poświęcamy całe nasze życie adoracji Eucharystii. Matka Maria od św. Klary mówiła do sióstr: cóż my do roboty mamy w tym przedsionku nieba? Nic, tylko błogosławić i dziękować Temu, który nam się tak zupełnie oddał, który bez żadnej z naszej strony zasługi zgromadził nas w świętym Domu swoim, u stóp tronu swej miłości nic więcej od nas nie żąda, oprócz miłości i wdzięczności. Założycielka rozumiała, że to jest skuteczny środek osobistego uświęcenia i zbawienia świata. Dlatego adoracja trwa dwadzieścia cztery godziny. Adorujemy Chrystusa 1 godz. w ciągu dnia i 2 godz. w nocy. Tak składamy Panu przedłużone uwielbienie i dziękczynienie. Hasło Zgromadzenia wyraża to w słowach: Bogu niech będą dzięki przez Jezusa w Przenajświętszym Sakramencie.

Szczególnym dniem, w którym uczestniczymy w swoim charyzmacie jest czwartek - dzień ustanowienia sakramentu Eucharystii. O ile nie ma przeszkód liturgicznych, Msza św. w kościele klasztornym jest odprawiana wg formularza o Najśw. Eucharystii. Prawie we wszystkich klasztorach w Polsce siostry uczestniczą we Mszy św. dwukrotnie i dwukrotnie przyjmują Komunię św. W niektórych konwentach wprowadzono zwyczaj, zatwierdzony przez władzę kościelną, śpiewania pierwszych nieszporów eucharystycznych. Szczególnie bliskie siostrom uroczystości to: Boże Ciało oraz dzień ustanowienia Najświętszego Sakramentu - Wielki Czwartek. Zgodnie z tradycją zakonu siostry przygotowują się do nich poprzez specjalne nowenny. Nowenna przed Wielkim Czwartkiem ma charakter dziękczynny, natomiast przed Bożym Ciałem wynagradzający.

Syntezą powołania naszego jest Msza św. Uczestnicząc w niej sławimy Pana i za wszystko składamy Mu dziękczynienie. Do owocnego przeżycia Najświętszej Ofiary przygotowujemy się poprzez modlitwy: medytację i odmawianą wspólnie Liturgię Godzin. Komunia św. jest największym darem, którym Bóg obdarza człowieka. Przyjmowanie Komunii św. pobudza serca sióstr do uległości wobec Ojca, do serdecznej troski o Jego chwałę, apostolskiej gorliwości o zbawienie dusz oraz ma przyczynić się do wzrostu ich woli miłowania, w całej prawdzie aż do ofiary z życia.

Adoracja Najświętszego Sakramentu wiąże się ściśle z ofiarą ołtarza i z niej wyrasta. Monstrancja z Jezusem jest przedłużeniem ramion celebransa, unoszącego konsekrowaną Hostię. Lud Boży zostaje “posłany” przez kapłana do wyznaczonych posług i zadań w świecie, a my pozostajemy na straży świątyni Pańskiej, podejmując adorację Najświętszego Sakramentu. W ten sposób przedłużamy Eucharystię na wszystkie godziny dnia i nocy. Codzienny rytm modlitw, pracy i odpoczynku koncentruje się wokół Tajemnicy ołtarza. Liturgię Godzin i inne modlitwy odmawiamy w kaplicy klauzurowej przed wystawionym Najświętszym Sakramentem. Dziękujemy Dawcy wszelkiego dobra, za Jego miłość, za to, że posłał Syna Jednorodzonego, aby świat zbawić. Cały styl życia przypomina nam cel naszego powołania. Aby je pełniej realizować zachowujemy klauzurę papieską. Klauzura nie jest oddzieleniem duchowym od świata, ale tylko fizycznym. Nasze serca są otwarte na cierpienia i troski Kościoła i ludzi żyjących na całym świecie.

Jezus utajony pod postaciami chleba i wina był przedmiotem szczególnej miłości i uwielbienia ze strony św. Franciszka i św. Klary. Dlatego cechą wyróżniającą ich naśladowców jest cześć do Najświętszego Sakramentu, którą pielęgnujemy.Tak realizujemy wiernie przekazany nam ideał: aby Miłość Chrystusa utajonego w Eucharystii była uwielbiana przez nieustanne dziękczynienie.

Prowadzimy życie kontemplacji, zwłaszcza tajemnic Wcielenia i Męki Chrystusa oraz daru Jego samego w Eucharystii. Matka Maria Morawska ukazywała, że źródłem życia duchowego jest tajemnica krzyża. Przypominała siostrom o potrzebie ukrzyżowania swego “ ja “. Zachęcała, aby nie zważać na to co boli, czy jest przyjemne, bo miłość musi być ukrzyżowana. A kto nie kocha cierpienia ten miłości Bożej nie ma. Matka przypominała, że adoratorka winna kochać swego Pana i bliźnich miłością ofiarną i konkretną, opartą na prawie wyrzeczenia i śmierci, bez której nie ma owocowania.

Przez życie modlitwy i pokuty staramy się wspierać i rozwijać apostolską działalność braci całego Kościoła. W naszych konstytucjach widnieje zapis: Siostry mają obowiązek ciągłego wspierania modlitwą i ofiarą Kościół i cały świat, w szczególności Ojca św., kapłanów, zakonników, władze świeckie, prace misyjne Kościoła, rodziców, krewnych, dobrodziejów i wszystkich wiernych żyjących i zmarłych. Niech modlą się także w intencjach im poleconych.

Przynajmniej półtorej godziny dziennie przeznaczamy na rozmyślanie. Sposób i metoda są pozostawione do indywidualnego wyboru. Podstawą naszej duchowości franciszkańskiej jest Ewangelia Pana naszego Jezusa Chrystusa. Matka M. Morawska ceniła bardzo dar powołania i starała się, aby już od nowicjatu wprowadzano siostry na drogę radykalizmu ewangelicznego. Dla nas klarysek formacja jest procesem przyoblekania się w Chrystusa. Wymaga od nas ciągłego nawracania się i trwa przez całe życie. Formacja podstawowa trwa u nas 8 lat i kończy się uroczystym złożeniem ślubów wieczystych. Obejmuje kolejno: aspirat, rok postulatu, dwa lata nowicjatu i pięć lat profesji czasowej. Główną treść formacji stanowi wykład cnót teologicznych, ślubów zakonnych oraz cnót chrześcijańskich. Wychowanie sióstr do dojrzałego i odpowiedzialnego życia radami ewangelicznymi.

Szczególne miejsce w naszej duchowości zajmuje Najświętsza Maryja Panna, Królowa Zakonu Serafickiego. Zapatrzone w Jej pokorne i proste życie Służebnicy Pańskiej, staramy się Ją kochać, czcić i naśladować. Na Jej cześć pozdrawiamy się wzajemnie wezwaniem: Adorujmy z Maryją - Przenajświętszy Sakrament i przyjmujemy imię Maria. Co godzinę przed Sanctissimum wyśpiewujemy Magnificat, tj. przed rozpoczęciem każdej godziny adoracji.

Nasze życie spala się przed Bogiem i dla Niego w całkowitym milczeniu. Pomaga nam ono w dążeniu do zjednoczenia z Panem i otwiera nas na głos Duch Świętego, który pierwszy i przede wszystkim dokonuje naszej formacji.