"Wpatruj się w Niego, rozmyślaj o Nim i staraj się Go naśladować"
Św.Klara
Wielkich dzieł Bożych nie zapominajmy
Dzień 6 lutego 2010 r. już należy do przeszłości, lecz wspomnienie doniosłego wydarzenia obchodów 100-lecia wystawienia i zapoczątkowania adoracji Najświętszego Sakramentu w przyklasztornym kościele, na długo pozostanie w pamięci i sercu wszystkich w nim uczestniczących, zwłaszcza nas – sióstr klarysek. Mamy poczucie wyjątkowego wybrania, które przypadło nam w udziale właśnie w tym czasie i w tym upatrzonym przez oko Boga miejscu. On posłużył się pokorną służebnicą Matką Marią Łempicką i dzięki jej proroczej decyzji mógł rozpocząć swoje wiekowe królowanie na Eucharystycznym Tronie wystawienia. Mamy niezachwianą nadzieję, że będzie odbierał hołdy nieprzerwanie przez kolejne stulecia.
Warto krótko przypomnieć o przygotowaniach do Jubileuszu. Składało się na nie dziewięciomiesięczne pielgrzymowanie wiernych z poszczególnych Parafii dekanatu kęckiego do naszego sanktuarium oraz triduum bezpośrednio przygotowujące nas do świętowania. Przez kolejne 3 dni tj. 3-5 lutego br. zatrzymywaliśmy się nad Tajemnicą Eucharystii jako Pamiątki, Obecności i Dziękczynienia. Towarzyszył nam w tym ks. Piotr Konieczny. Codzienna wieczorna Msza św. z homilią i po niej następujące nabożeństwo adoracyjne prowadzone przez siostry, gromadziło licznie wiernych. Wspólne rozmodlenie pomogło nam zbliżyć się do Jezusa, odnowić naszą miłość ku Niemu, pozostającemu z nami w cichej obecności Chleba. W sposób wyjątkowy przebiegało spotkanie z Jezusem w piątkowy wieczór. Po odnowieniu profesji świętej otrzymałyśmy indywidualne błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem, a następnie każdy ze zgromadzonych w świątyni również został pobłogosławiony przez Jezusa.
W naszych przygotowaniach starałyśmy się nie zaniedbać niczego. Nie zabrakło zatem prośby, by zimowy dzień 6 lutego okazał się pogodny i mniej mroźny. Zostałyśmy wysłuchane – tego długo oczekiwanego dnia zaświeciło słońce. To był dopiero początek łask...
Wierni, głównie z diecezji bielsko-żywieckiej, chociaż nie zabrakło ich i z sąsiednich, poczuli się rzeczywiście zaproszeni do dzielenia z nami radości. Stopniowo szczelnie wypełniali przestrzeń małego kościółka. Zgromadzili się także poza jego murami, by w skupieniu najpierw trwać na czuwaniu modlitewnym prowadzonym przez SS. Zmartwychwstanki z Kęt. Równie licznie przybyli kapłani. Oprócz duchowieństwa diecezjalnego znaleźli się także duchowni zakonni m. in. Ks. Prowincjał Artur Sanecki SCJ z Warszawy, Ks. Prof. Stefan Ryłko CRL z Krakowa, O. Gwardian Bernard Potępa OFM z Kęt i Ks. Marian Skóra SDB z Oświęcimia.
Do sprawowania Mszy św. wotywnej o Najświętszym Sakramencie we wspólnej koncelebrze przystąpiło ponad trzydziestu prezbiterów. Przewodniczył jej Ks. Biskup Tadeusz Rakoczy – ordynariusz diecezji bielsko-żywieckiej. Na początku Eucharystii miało miejsce serdecznie powitanie, w pierwszej kolejności przez kapelana posługującego w Sanktuarium Ks. Mariana Niziołka SCJ, a następnie przez naszą przedstawicielkę – s. M. Faustynę Omylak OCPA. Potem Ksiądz Biskup odczytał specjalne błogosławieństwo Ojca św. Benedykta XVI dla klarysek adoratorek z Kęt.
Homilia wygłoszona przez Ojca i Pasterza diecezji dostarczyła wszystkim głębokich przeżyć i wzruszeń, dotykając umysłów i serc słuchających. Hierarcha docenił w niej bardzo nasze trwanie przed Panem oraz rolę, jaką pełni ta mała Porcjunkula z obecnym w niej Jezusem, dla mieszkańców miasta św. Jana Kantego, jego okolic i całej diecezji. Powiedział m. in. Wielu ludzi wyprosiło tu potrzebne łaski, odnalazło drogę do Boga i pojednania z bliźnimi oraz współczesny świat potrzebuje milczącej adoracji Jezusa obecnego w Eucharystii. Tylko Bóg ogarnia ogrom otrzymanych tu dobrodziejstw i gdyby ściany tej świątyni umiały mówić, powiedziałyby nam o wiele więcej o tym, co jest zapisane w wieczystej Księdze życia w niebie. W słowie Ks. Biskupa nie brakło oczywiście nawiązania do osoby Służebnicy Bożej Matki Marii od Najświętszego Serca Jezusa, która położyła fundament pod działo Wieczystej Adoracji, budując ten klasztor i kościół.
Po Liturgii Słowa w procesji z darami szły Siostry Zmartwychwstanki niosąc chleb i wino. Burmistrz Gminy - Pan Roman Olejarz oraz Pan Józef Skudlarski – Przewodniczący Rady Miejskiej, jako reprezentanci władz miasta Kęt, do Ołtarza przynieśli zakupione specjalnie na tę okazję naczynia liturgiczne: kielich i puszkę na komunikanty. Wśród darów znalazł się także ornat od polskich SS. Prezentek z Watykanu oraz kwiaty.
Dziękczynne Te Deum po Komunii św., odśpiewane potężnie wśród akompaniamentu organów i dzwonu na wieży kościelnej, wypełniło świątynię i niemal zatrzęsło jej posadami. Po nim nastąpiło błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem w przepięknej monstrancji, ofiarowanej przez darczyńców z Rzeszowa. Udzielił go, podobnie jak 100-lat temu główny celebrans – Ksiądz Biskup.
Czas niemal dwugodzinnej uroczystości zakończyły podziękowania. Władze Gminy wystosowały list gratulacyjny dla naszego Zgromadzenia SS. Klarysek od Wieczystej Adoracji. Rzesze wiernych długo jeszcze trwały w postawie klęczącej, na cichej, osobistej modlitwie przed Jezusem Hostią. Wkroczyliśmy wspólnie w nowy wiek adoracji Najświętszego Sakramentu, tego dialogu serca ludzkiego z miłującym Sercem Boga, odnowieni duchowo, z sercem przejętym większą czcią dla Eucharystii i pragnieniem pełnym tęsknoty: Adoremus in aeternum Sanctisimum Sacramentum (z łac. Adorujmy na wieki Przenajświętszy Sakrament).
Mając na uwadze przysłowie, że kto dziękuje dwa razy prosi, jeszcze raz wypowiadamy nasze Bogu niech będą dzięki za łaski, których doświadczyłyśmy w ciągu minionych 100 lat. Za możliwość trwania u Jego stóp 24 godziny na dobę, w dzień i w nocy. Za wieczystą adorację, której nie przerwała nawet hitlerowska okupacja. Tylko przez 1 dzień w ciągu tego wieku (we wrześniu 1939 r.) Jezus był adorowany w ukryciu piwnicy klasztornej, chroniony z uwagi na bombardowanie miasta.
Dzięki niech będą także ludziom, których życzliwości doświadczyłyśmy i wciąż doznajemy. Niezapomniane pozostają te nieprzeliczone dobrodziejstwa i wciąż wprawiają nas w zadziwienie. Nie można pozwolić, by wielkie dzieła Boga, taki ogrom łask był przyjmowany na próżno. Oby nas wszystkich one duchowo inspirowały i wyrażały się po prostu dobrym życiem.
Aktualności 
"Wpatruj się w Niego, rozmyślaj o Nim i staraj się Go naśladować"
